Stanisław Gorczyca

Stanisław Gorczyca, ps. „Stanisław Bartosik”, urodził się 9 listopada 1900 roku w Będzinie, w rodzinie Franciszka i Marii. Jego życie zawodowe i wojskowe splotło się z burzliwymi dziejami Polski początku XX wieku.

W 1917 roku, jako młody ochotnik, wstąpił do Legionów Polskich, gdzie służył w 8. kompanii 3 pułku piechoty. Brał udział w bitwie pod Kaniowem w 1918 roku, po czym dostał się do niemieckiej niewoli. Po odzyskaniu niepodległości, w 1919 roku, wstąpił do Wojska Polskiego i walczył w wojnie z bolszewikami w szeregach 24 pułku piechoty. Wykazał się odwagą podczas wypadu na baterię nieprzyjacielską pod Morkowszczyzną, za co został odznaczony Krzyżem Walecznych.

Po wojnie kontynuował karierę wojskową, awansując na chorążego i porucznika. Jednak jego kariera załamała się, gdy wyszło na jaw, że otrzymał Order Virtuti Militari nr 7225, który był przeznaczony dla innego Stanisława Gorczycy. W wyniku postępowania wyjaśniającego i procesu sądowego został skazany na karę więzienia i zwolnienie z wojska. W latach 30. mieszkał w Kowlu. Zmarł, pozostawiając po sobie kontrowersyjną spuściznę wojskową.