Isser Be’eri

Isser Be’eri urodził się 30 stycznia 1901 roku w Będzinie, wówczas w Imperium Rosyjskim (obecnie Polska). Po ukończeniu liceum, w 1921 roku wyemigrował do Mandatu Palestyny. W Jerozolimie wstąpił do batalionu pracy związanego z lewicową partią Poalej Syjon. Należał do grupy „sześciu z Będzina”, którzy założyli kolonię Migdal. W 1925 roku rozpoczął pracę na budowach w Hajfie.

Jego kariera wojskowa rozpoczęła się w 1921 roku, gdy wstąpił do żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana. W 1938 roku został dowódcą obrony kibucu Kefar Giladi. W marcu 1944 roku objął stanowisko dyrektora wywiadu wojskowego Hagany (Szai), które później przekształciło się w Agencję Wywiadu Wojskowego Aman. Funkcję tę pełnił do 1949 roku.

W dniu 30 czerwca 1948 roku Be’eri oskarżył o zdradę i postawił przed sądem oficera armii izraelskiej, kapitana Meira Tobianskiego, którego rozkazał rozstrzelać po uzyskaniu wyroku skazującego. Tego samego dnia podwładni Be’eriego poddali torturom uwięzionego Jehudę Amstera. W kilka tygodni później ludzie Be’eriego uprowadzili i rozstrzelali w trybie doraźnym podwójnego agenta. Śledztwo wszczęte przez premiera Dawida Ben Guriona ujawniło przypadki stosowania tortur. W grudniu 1948 roku sąd wojskowy uznał Be’eriego winnym zabójstwa M. Tobianskiego. Zdegradowano go do stopnia szeregowego, usunięto ze stanowiska szefa wywiadu wojskowego i wykluczono ze służby wojskowej.

19 lipca 1949 roku został aresztowany ponownie i oskarżony o egzekucję Tobianskiego. 15 października 1949 roku sąd orzekł jego winę, lecz zważywszy na lojalną służbę dla Izraela, skazał go na symboliczną karę jednego dnia więzienia. Ułaskawił go pierwszy prezydent Izraela, Chaim Weizman. Be’eri zmarł w 1958 roku na zawał serca.