Bronisław Banasik
Biografia
Bronisław Banasik, ps. „Stefan”, „Zrąb”, urodził się 2 sierpnia 1894 roku w Będzinie, w rodzinie Mikołaja i Agnieszki z Maślaczyńskich. Ukończył szkołę podstawową i handlową, uzyskując średnie wykształcenie. W 1915 roku został powołany do armii rosyjskiej, w której służył podczas I wojny światowej, awansując w 1916 roku do stopnia podporucznika.
Od 1918 roku służył w 5. Dywizji Strzelców Polskich, uczestnicząc w wojnie polsko-bolszewickiej. W styczniu 1920 roku dostał się do niewoli bolszewickiej, z której powrócił do Polski w lutym 1922 roku. W 1921 roku został zweryfikowany jako porucznik ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. W okresie międzywojennym zajmował się szkoleniem w Przysposobieniu Wojskowym, a od 1933 roku odpowiadał za zaopatrzenie w pułku radiotelegraficznym. Awans na kapitana otrzymał ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku.
Podczas kampanii wrześniowej służył w macierzystym pułku, po rozbiciu jednostki pod Janowem Lubelskim przedostał się do Warszawy. 1 listopada 1939 roku wstąpił do Narodowej Organizacji Wojskowej, gdzie używał pseudonimu „Stefan” i pełnił funkcje szefa wydziału uzbrojenia oraz zastępcy szefa wydziału organizacyjnego. Po rozłamie w NOW objął stanowisko szefa wydziału organizacyjnego KG NOW-AK. W AK używał pseudonimu „Zrąb” i awansował do stopnia majora. Brał udział w powstaniu warszawskim, po którego upadku trafił do niewoli niemieckiej i przebywał w oflagu w Murnau.
Po powrocie do kraju w październiku 1945 roku nawiązał kontakt z Narodowym Zjednoczeniem Wojskowym, gdzie został zweryfikowany jako podpułkownik. W lutym 1946 roku przyjął propozycję objęcia stanowiska komendanta głównego NZW, awansując do stopnia pułkownika. Równocześnie pracował jako kierownik wydziału transportowego w Państwowych Zakładach Wydawnictw Szkolnych. Został aresztowany przez funkcjonariuszy MBP 14 stycznia 1948 roku i w brutalny sposób przesłuchiwany. Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie skazał go 13 listopada 1948 roku na karę śmierci, złagodzoną przez Najwyższy Sąd Wojskowy do dożywotniego więzienia. Na wolność wyszedł 2 maja 1957 roku na mocy amnestii.
Zamieszkał z żoną w Przemkowie, gdzie pracował jako kierownik kina. Starania o powrót do Warszawy zakończyły się sukcesem na początku lat 70. Zmarł 19 marca 1979 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Bródnowskim.