Zygmunt Jerzy Kuczyński

Zygmunt Jerzy Kuczyński, znany pod pseudonimami „Goliat”, „Jerzy”, „Kazik” i „Tadeusz”, urodził się w Będzinie 23 lub 26 kwietnia 1886 roku. Był synem Ludwika i Ludwiki z domu Sienkiewicz. W młodości kształcił się w Gimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego w Warszawie. Jako uczeń zaangażował się w działalność niepodległościową, biorąc udział w strajku szkolnym podczas rewolucji 1905 roku, za co został relegowany ze szkoły.

W okresie rewolucyjnym związał się z Polską Partią Socjalistyczną, a od 1906 roku działał jako instruktor Organizacji Bojowej PPS. Został aresztowany i osadzony w Cytadeli Warszawskiej, a po zwolnieniu uczestniczył w słynnej akcji na pociąg pocztowy w Rogowie. Ponownie aresztowany, skazano go na cztery lata katorgi na Syberii, skąd w 1910 roku zbiegł do Krakowa.

W Krakowie wstąpił do Związku Walki Czynnej i PPS, odbył kurs oficerski w Związku Strzeleckim i objął funkcje komendanta w różnych regionach, m.in. na Kujawach i w Łowickiem. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, służąc w 1 pułku piechoty I Brygady aż do kryzysu przysięgowego w 1917 roku.

Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. Ukończył I Kurs Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego, a podczas wojny polsko-bolszewickiej dowodził odcinkiem Zamość w Bitwie Warszawskiej. W 1921 roku pełnił funkcję szefa Oddziału I w Wojsku Litwy Środkowej. W kolejnych latach zajmował różne stanowiska w strukturach wojskowych, m.in. szefa sztabu 2 Dywizji Piechoty Legionów, zastępcy dowódcy 2 pułku piechoty Legionów oraz szefa Biura Wyznań Niekatolickich w Ministerstwie Spraw Wojskowych.

W latach 30. XX wieku dowodził 4 pułkiem piechoty Legionów, a następnie był komendantem miasta Lwowa. Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej. Podczas okupacji niemieckiej mieszkał w Częstochowie, gdzie zmarł 13 listopada 1948 roku. Był żonaty z Ireną, z którą miał troje dzieci: Ludwika, Elżbietę i Janinę.