Lucjan Piotr Stanek

Lucjan Piotr Stanek urodził się 18 października 1893 roku w Będzinie, jako syn Wojciecha. Jego życie zawodowe i wojskowe przypadło na burzliwe czasy walk o niepodległość i odbudowę państwa polskiego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 8 listopada 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego, rozpoczynając tym samym wieloletnią służbę ojczyźnie.

W okresie międzywojennym Stanek awansował kolejno na stopnie kapitana (ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku) i majora piechoty (ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku). W 1920 roku, podczas wojny polsko-bolszewickiej, służył w Armii Ochotniczej, a w latach 1923-1924 pracował w Oddziale IV Ministerstwa Spraw Wojskowych, gdzie zajmował się sprawami transportowo-kolejowymi. W 1925 roku ukończył prestiżowy VI Kurs Normalny w Wyższej Szkole Wojennej, uzyskując tytuł oficera dyplomowanego.

Jako oficer dyplomowany pełnił odpowiedzialne funkcje dowódcze i sztabowe. Dowodził między innymi batalionem w 3 pułku piechoty Legionów w Jarosławiu, a także był szefem sztabu 7 Dywizji Piechoty w Częstochowie. W 1932 roku awansował do stopnia podpułkownika i objął stanowisko szefa wydziału w Szefostwie Komunikacji Wojskowych Sztabu Głównego. W lipcu 1938 roku powierzono mu dowództwo 33 pułku piechoty stacjonującego w Łomży.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku Stanek dowodził 33 pułkiem piechoty, broniąc środkowego biegu rzeki Narew. Uczestniczył w ciężkich walkach pod Łomżą, Nowogrodem, Zambrowem oraz pod Łętownicą i Andrzejewem. Mimo bohaterskiej postawy, polskie oddziały zostały zmuszone do odwrotu, a Stanek dostał się do niewoli niemieckiej, w której pozostał do końca II wojny światowej.

Po wojnie, Lucjan Piotr Stanek osiadł w Częstochowie, gdzie zmarł 22 października 1975 roku. Został pochowany na Cmentarzu Kule, pozostawiając po sobie pamięć jako oficer oddany ojczyźnie.