Wacław Stanisław Zagrodzki

Wacław Stanisław Zagrodzki urodził się 5 lutego 1903 roku w Będzinie. Dzieciństwo spędził w Zagłębiu Dąbrowskim, a po śmierci ojca w 1913 roku - w Kijowie. W 1921 roku pracował przy budowie portu w Gdyni, co zapoczątkowało jego związek z morzem.

W 1924 roku ukończył Wydział Nawigacyjny Szkoły Morskiej w Tczewie. Po odbyciu służby wojskowej w Marynarce Wojennej pracował w kapitanacie portu w Gdyni, a następnie w Szkole Morskiej w Gdyni. W latach 1927-1928 był III oficerem na żaglowcu „Lwów”, a w latach 1929-1935 pracował na statkach Żeglugi Polskiej i Polsko-Brytyjskiego Towarzystwa Okrętowego. W 1936 roku przeszedł do inspektoratu okrętowego tych firm, a w 1938 został inspektorem okrętowym.

Ukończył Kurs Oficerów Rezerwy przy Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej w Toruniu z 5. lokatą i został mianowany podporucznikiem marynarki rezerwy. We wrześniu 1939 roku brał udział w obronie Helu. Przebywał w obozach jenieckich Nienburg, Spittal i Woldenberg, skąd zbiegł podczas ewakuacji i w lutym 1945 roku powrócił do Polski.

Po wojnie pracował w Departamencie Morskim Ministerstwa Przemysłu i Handlu, brał udział w odbudowie Szkoły Morskiej w Gdyni, wykładał w Szkole Morskiej w Szczecinie. Był pełnomocnikiem ds. zabezpieczenia majątku Żeglugi Polskiej, pracownikiem GAL i ekspertem w Izbie Przemysłowo-Handlowej. W 1951 roku został doradcą ds. ubezpieczeń w Centralnym Zarządzie Polskiej Marynarki Handlowej. W latach 1957-1958 pływał jako kapitan na statkach Polskiej Żeglugi Morskiej, a w latach 1959-1970 był głównym nawigatorem w Chińsko-Polskim Towarzystwie Okrętowym.

Po przejściu na emeryturę w 1970 roku pracował jako rzeczoznawca w Ośrodku ds. Współpracy z Międzynarodową Morską Organizacją Doradczą (IMCO) oraz jako ławnik w Izbach Morskich. W latach 1947-1949 przewodniczył Jachtklubowi Gryf. Był autorem książek „Awaria wspólna” (1952, współautor: Konrad Rogóyski) i „Ubezpieczenia i awarie statków” (1953). Zmarł 16 grudnia 1981 roku w Sopocie.