Lucjan Partyński

Lucjan Partyński urodził się 2 lutego 1912 roku w Będzinie, w rodzinie o sympatiach lewicowych. Od młodości związany z ruchem komunistycznym, działał w KZMP i KPP. W okresie międzywojennym został skazany wraz z Janem Foremniakiem na karę dożywotniego więzienia za morderstwo na rzekomym agencie policji. Podczas odbywania wyroku przebywał w jednej celi z Marcelim Nowotko, przyszłym przywódcą PPR.

Po wybuchu II wojny światowej Partyński pracował w białostockiej parowozowni, gdzie ukończył technikum kolejowe i został sekretarzem Związku Zawodowego Kolejarzy. W latach 1940-1941, gdy tereny te weszły w skład ZSRR, pełnił funkcję redaktora „Sztandaru Wolności”, pierwszego polskojęzycznego pisma komunistycznego na sowieckiej Białorusi.

W 1941 roku przeszedł szkolenie wojskowe w głąb ZSRR, a w 1943 został zrzucony na tereny okupowanej Polski, gdzie działał w partyzantce radzieckiej w okolicach Baranowicz, a następnie w Brygadzie Armii Ludowej im. Grzybowskiego na Lubelszczyźnie.

Po wojnie od grudnia 1944 pracował w Głównym Zarządzie Informacji Wojska Polskiego. W maju 1946 awansował na stanowiska kierownicze, docierając do stopnia zastępcy szefa Zarządu Informacji Wojsk Lotniczych. W latach 1956-1961 był zatrudniony w Zarządzie II Sztabu Generalnego WP. Był członkiem PPR i PZPR, a według powojennych ankiet do 1947 roku należał do radzieckiej partii komunistycznej.

Za swoje zasługi został odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi (1946). W 1986 roku otrzymał Medal im. Ludwika Waryńskiego.