Michał Ajzner

Michał Ajzner urodził się 13 lipca 1910 roku w Będzinie, w rodzinie żydowskiego piaskarza Herszela. Po ukończeniu szkoły podstawowej w 1924 roku, pracował jako pomocnik ślusarski w fabryce, a w latach 1926-1928 był praktykantem w zakładzie fotograficznym w Sosnowcu. W 1926 roku wstąpił do MOPR, a dwa lata później do Związku Młodzieży Komunistycznej (ZMK). Za działalność komunistyczną był krótko aresztowany w 1928 roku, a następnie pracował jako robotnik.

W latach 1929-1931 pełnił funkcję sekretarza Komitetu Dzielnicowego KZMP w Będzinie. Był dwukrotnie aresztowany: w 1931 roku pod zarzutem udziału w zabójstwie agenta policji (zwolniony z braku dowodów) oraz w styczniu 1932 roku, kiedy to skazano go na rok więzienia w Mysłowicach, gdzie działał w komunie więziennej. Po zwolnieniu w 1933 roku pracował w zakładach przemysłu cynkowego, agitując robotników do wstępowania w związki zawodowe, za co został zwolniony. Od 1934 roku był członkiem KPP, sekretarzem KD KPP w Będzinie oraz wiceprzewodniczącym oddziału Związku Zawodowego Chemików. Organizował wiele strajków, m.in. w fabryce łańcuchów i drutu w Będzinie.

W latach 1935-1936 prowadził akcję ochrony bieda-szybów, a w styczniu 1936 roku wszedł do Komitetu Okręgowego KPP Zagłębia Dąbrowskiego. Z jego polecenia organizował demonstrację pierwszomajową w Będzinie, za co od maja 1936 do marca 1937 osadzony został w obozie w Berezie Kartuskiej. Po zwolnieniu wrócił do Będzina, gdzie pozostał sekretarzem KD KPP do rozwiązania partii w sierpniu 1938. Następnie pracował jako fotograf w Olkuszu.

Po wybuchu II wojny światowej, unikając aresztowania przez gestapo, udał się z rodziną do Lwowa, gdzie pracował jako laborant. W latach 1940-1941 wywieziony na Syberię, pracował przy wyrębie tajgi, a od 1942 roku był palaczem w kotłowni w Kujbyszewie, później technikiem urządzeń grzewczych. Od 1943 należał do Związku Patriotów Polskich. Po powrocie do kraju w 1946 roku, z zadaniem organizowania związków zawodowych, działał w Dzierżoniowie, gdzie przez rok pełnił funkcję przewodniczącego Powiatowej Rady Związków Zawodowych. W latach 1947-1953 był sekretarzem Komitetu Zakładowego PPR/PZPR w Bielawskich Zakładach Przemysłu Bawełnianego. Od 1953 roku kierował komórką wynalazczości w Warszawskich Zakładach Przemysłu Gumowego, a następnie był sekretarzem POP PZPR oraz członkiem KD PZPR Praga-Południe i Komitetu Warszawskiego PZPR.

Za swoją działalność został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 22 sierpnia 1964 roku w Kołobrzegu i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera C2, rząd 11, grób 16).