Jerzy Nowacki
Biografia
Jerzy Nowacki urodził się 14 października 1894 roku w Będzinie. Po ukończeniu szkoły handlowej w rodzinnym mieście, kontynuował naukę w krakowskich gimnazjach, gdzie zdał maturę. Studiował prawo i nauki polityczne na Uniwersytecie w Bernie, a w latach 1914-1918 angażował się w Szwajcarii na rzecz niepodległości Polski.
Od 1918 roku pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, pełniąc funkcje m.in. stałego członka Delegacji Polskiej do Ligi Narodów oraz uczestnicząc w rokowaniach dotyczących Górnego Śląska. Reprezentował Polskę na konferencji w Genui. Po odejściu z dyplomacji w 1926 roku poświęcił się publicystyce, ale już w 1929 roku wrócił do MSZ jako specjalista ds. misji propagandowych. W kolejnych latach związany był z Górnym Śląskiem, pełniąc funkcje w zarządach majątków książęcych i przedsiębiorstw.
Podczas II wojny światowej przebywał w Warszawie, współpracując z ruchem podziemnym. Uczestniczył w powstaniu warszawskim, po którego upadku udało mu się uniknąć niewoli i przetrwać ostatnie miesiące okupacji na prowincji.
Po wojnie zaangażował się w organizację Stronnictwa Demokratycznego na Górnym Śląsku, pełniąc funkcje wiceprezesa i prezesa Wojewódzkiego Komitetu. Był też posłem do Krajowej Rady Narodowej (1945-1947) oraz do Sejmu Ustawodawczego (1947-1952). Zasiadał w licznych komisjach sejmowych. Zmarł 11 sierpnia 1974 roku i został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.