Jerzy Paciorkowski
Biografia
Jerzy Paciorkowski urodził się 13 grudnia 1893 roku w Będzinie, w rodzinie inteligenckiej. Był synem adwokata i publicysty Stanisława Wilhelma Paciorkowskiego oraz Konstancji Aliny z Tymowskich. Jego starsza siostra, Hanna Hubicka, pełniła funkcję senatora. Maturę zdał w 1912 roku w Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie, a następnie studiował prawo na uniwersytecie w Petersburgu, gdzie zaangażował się w działalność niepodległościową.
W 1917 roku przyjechał do Warszawy. Uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w listopadzie 1918 roku, a studia ukończył na Wydziale Prawa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Karierę urzędniczą rozpoczął w 1919 roku jako referent w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, a rok później przeszedł do Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej, gdzie w 1921 roku objął kierownictwo Wydziału Inspekcji.
W kolejnych latach pełnił ważne funkcje: w 1926 roku został naczelnikiem Wydziału Prawnego w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, a wkrótce objął kierownictwo Departamentu Politycznego MSW. W 1929 roku, gdy Kazimierz Świtalski został premierem, Paciorkowski otrzymał stanowisko Szefa Gabinetu Prezesa Rady Ministrów.
W 1930 roku mianowano go wojewodą kieleckim, którym pozostał do 1934 roku. Następnie, w latach 1934-1935, pełnił funkcję ministra pracy i opieki społecznej w rządach Leona Kozłowskiego i Walerego Sławka. W latach 1935-1938 zasiadał w Sejmie IV kadencji, reprezentując okręg częstochowski. Po śmierci Piłsudskiego związał się z obozem Edwarda Rydza-Śmigłego i aktywnie organizował Obóz Zjednoczenia Narodowego.
W 1937 roku, jako wiceminister spraw wewnętrznych, kierował tłumieniem strajku chłopskiego. Po dymisji w styczniu 1938 roku objął urząd wojewody warszawskiego. Po wybuchu II wojny światowej udał się na emigrację - przez Szwecję i Holandię dotarł do Francji, a po jej klęsce ewakuował się do Londynu, gdzie zmarł 9 listopada 1957 roku. Pochowany został na cmentarzu St. Mary’s R.C. Cemetery w Kensal Green.