Izaak Icek Wolf Jungermann

Izaak Icek Wolf Jungermann przyszedł na świat 14 lipca 1896 roku w Będzinie, w żydowskiej rodzinie Joela Zysi i Elster Szajndli z domu Pasmantier. Po ukończeniu szkoły powszechnej pracował jako blacharz, a jego życie zawodowe przerwał wybuch I wojny światowej.

Na początku sierpnia 1914 roku wstąpił do oddziałów strzeleckich, skąd jeszcze w tym samym miesiącu trafił do Legionów Polskich. Służył w 1. kompanii I batalionu 1 pułku piechoty, potem przeniesiono go do 3. kompanii, w której pozostał do lipca 1915 roku. Jako dowódca patrolu sanitarnego wyróżnił się w maju 1915 roku podczas bitwy pod Przepiórowem. Pod huraganowym ogniem wyniósł z pola walki ciężko rannego kapitana Hellera i konającego sierżanta Aleksandra Bartkowskiego, a kilku innym rannym udzielił pomocy. Sam również odniósł rany i trafił do szpitala w Tarnowie.

Po powrocie do służby walczył w listopadzie 1915 roku pod Wielkim Miedwieżem, gdzie z wielką odwagą pełnił obowiązki podoficera sanitarnego. Za bohaterstwo w tych bitwach otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari - odznaczenie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego z 17 maja 1922 roku. Brał udział we wszystkich bojach swego pułku, a w kwietniu 1917 roku przebywał na rekonwalescencji w Kamieńsku.

Od listopada 1918 roku służył w odrodzonym Wojsku Polskim, walcząc na Froncie Litewsko-Białoruskim. Awansował do stopnia sierżanta, ale w 1919 roku zaginął - jego miejsce spoczynku pozostaje nieznane. Nie zdążył założyć rodziny. Za pracę na rzecz niepodległości prezydent Ignacy Mościcki pośmiertnie odznaczył go w 1932 roku Krzyżem Niepodległości.