Eugeniusz Wutcen

Eugeniusz Wutcen urodził się 11 maja 1909 roku w Będzinie. Jego rodzice pochodzili z Łotwy; ojciec Alojzy był carskim urzędnikiem w Polsce i po I wojnie światowej pozostał w kraju. Młody Eugeniusz ukończył siedmioklasową szkołę powszechną w 1922 roku, a w 1928 zdał maturę w gimnazjum matematyczno-przyrodniczym w Sosnowcu. W międzyczasie, w latach 1925-1927, pracował jako kreślarz w Wydziale Mierniczym Zarządu Miejskiego w Będzinie.

W 1928 roku rozpoczął studia na Wydziale Górniczym Akademii Górniczej w Krakowie, lecz ze względów zdrowotnych przerwał je w 1932 roku. Po krótkiej pracy w Urzędzie Skarbowym w Będzinie i kamieniołomie w Rogoźniku, w 1935 roku powrócił na studia górnicze. W latach 1936-1942 pracował jako kreślarz i topograf w Karpackim Instytucie Geologiczno-Naftowym w Borysławiu, a po wojnie, w latach 1945-1947, jako młodszy asystent w Katedrze Górnictwa i Przeróbki Mechanicznej Akademii Górniczej w Krakowie. Dyplom inżyniera górniczego uzyskał w styczniu 1947 roku.

Jego kariera zawodowa rozwijała się dynamicznie: od 1948 roku był zastępcą zawiadowcy szybów „Piast” i „Bolesław” w Nowej Rudzie, następnie kierownikiem Oddziału Przeróbki Mechanicznej w Dolnośląskim Zjednoczeniu Przemysłu Węglowego w Wałbrzychu, a w latach 1951-1952 głównym inżynierem projektu Noworudzkiej Prażalni Łupku w Centralnym Biurze Projektów Przemysłu Węglowego. Od 1952 roku pracował jako dyrektor Departamentu Techniki w Centralnym Urzędzie Geologii w Warszawie.

W grudniu 1952 roku objął stanowisko zastępcy dyrektora ds. surowcowych Instytutu Geologicznego w Warszawie, które pełnił do końca 1969 roku. W 1954 roku otrzymał tytuł docenta na podstawie pracy o jakości noworudzkiego łupku palonego. Pod jego nadzorem odkryto i udokumentowano złoża fosforytów, rud żelaza, siarki rodzimej, rud miedzi, magnezytu, węgla brunatnego, gliny ogniotrwałej, soli kamiennych i potasowo-magnezowych. Opracowano też około 200 dokumentacji innych złóż. Od 1970 roku kierował Pracownią Prognoz Surowców Mineralnych, a na początku 1980 przeszedł na emeryturę.

Otrzymał wiele odznaczeń, w tym Krzyż Oficerski i Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Order Sztandaru Pracy II klasy, Medale 10-lecia i 30-lecia Polski Ludowej, Odznakę 1000-lecia Państwa Polskiego oraz Zespołową Nagrodę Państwową II Stopnia za odkrycie i udokumentowanie zasobów złóż miedzi w 1966 roku.