Liliana Ochmańska

Liliana Ochmańska urodziła się 11 czerwca 1933 roku w Będzinie, w rodzinie robotniczej. Gdy miała dwa lata, wraz z rodzicami i starszą siostrą przeprowadziła się do Łodzi. Z powodu złego stanu zdrowia ojca, to matka utrzymywała rodzinę. W czasie wojny, jako mała dziewczynka, musiała podjąć pracę. Niestety, ojciec zmarł w 1943 roku.

Po wojnie ukończyła szkołę podstawową i w latach 1951-1952 uczęszczała do Liceum Pedagogicznego w Łowiczu. Pragnąc zostać aktorką, wstąpiła do kółka kukiełkowego organizowanego przez Jerzego Ukleję w Łodzi, co zapoczątkowało jej przygodę z teatrem lalek. Swoje talenty rozwijała także w zespole tańca 'Harnam', skąd trafiła do Zespołu Pieśni i Tańca 'Mazowsze'. Jednak ze względu na delikatną kondycję psychofizyczną nie wytrzymała wymagającej pracy w tym zespole i wróciła do teatru lalek.

W 1949 roku została aktorką Teatru Lalek 'Arlekin' w Łodzi, gdzie zagrała m.in. Kapryśnicę w 'Złotej rybce', Karen w 'Dzikich łabędziach' oraz Alinę i Goplanę w 'Balladynie'. Tam poznała swojego przyszłego męża, Stanisława Ochmańskiego, z którym wzięła ślub 25 listopada 1952 roku. W 1953 roku urodziła córkę Magdalenę.

W 1955 roku uczestniczyła w naborze do studia teatralnego Byrskich w Kielcach, ale szybko z niego zrezygnowała z powodu rozłąki z rodziną. W 1956 roku zdała eksternistyczny egzamin aktorski, uzyskując pełne uprawnienia aktora-lalkarza. Od sezonu 1959/1960 grała w Państwowym Teatrze Lalki i Aktora w Lublinie, występując w takich rolach jak Matka w 'Dziecku Gwiazdy', Róża w 'Małym Księciu', tytułowa Alicja w 'Alicji w krainie czarów', Klaryssa w 'Trzech pomarańczach' i córka karczmarza w 'Tryptyku staropolskim'. W 1974 roku wróciła z mężem do 'Arlekina' w Łodzi, gdzie grała do 1991 roku, m.in. Judytę w 'Tryptyku staropolskim', Najświętszą Pannę i Śmierć w 'Ludowej szopce polskiej', Cud Dziewczynę w 'Koniku Garbusku', Macochę w 'Kopciuszku', Babcię w 'Czerwonym Kapturku' i Drakulinę w 'Smoku i królewnie'. Za rolę Dziecka, Anioła i Diabła w spektaklu 'Co z tego wyrośnie' otrzymała nagrodę za kreację aktorską.

Po przejściu na emeryturę pozostała aktywna zawodowo, współpracując z mężem jako reżyserka w wielu miastach Polski. Pełniła liczne funkcje społeczne, była członkiem SPATiF-u, przewodniczącą Koła ZASP-u oraz członkinią Polskiego Ośrodka Lalkarskiego POLUNIMA. Szkoliła młodych adeptów sztuki lalkarskiej, ucząc wiersza, dykcji i pracy z lalką w Lublinie i Łodzi, przygotowując wielu aktorów do egzaminów państwowych.

Zmarła 17 lutego 1996 roku po ciężkiej chorobie i została pochowana na Starym Cmentarzu w Łodzi, w części prawosławnej.