Jan Walewski

Jan Walewski urodził się w 1908 roku w Będzinie. W 1931 roku ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, zdobywając tytuł magistra prawa. Po odbyciu aplikantury sądowej i zdaniu egzaminu sędziowskiego pracował w Sądach Okręgowych w Siedlcach i Łomży, a od 1937 roku w Sądzie Okręgowym w Łodzi.

Podczas II wojny światowej zaangażował się w ruch oporu. W 1939 roku został aresztowany przez Niemców i osadzony w więzieniu na Radogoszczu, skąd wyszedł w 1940 roku. W czasie okupacji pracował jako tłumacz języka niemieckiego i działał w ruchu spółdzielczym. Był żołnierzem Armii Krajowej i brał udział w powstaniu warszawskim. Za działalność konspiracyjną otrzymał Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami, Krzyż Partyzancki, Medal za Warszawę 1939-1945 oraz Medal Zwycięstwa i Wolności.

Po wojnie krótko pracował w sądownictwie - do końca 1945 roku pełnił funkcję wiceprokuratora Specjalnego Sądu Karnego w Łodzi. Z uwagi na stan zdrowia zrezygnował z pracy w sądownictwie i został adwokatem, praktykując ten zawód do 1962 roku. Po zawale serca poszukiwał spokojniejszego zajęcia i w lutym 1962 roku podjął pracę jako radca prawny w Politechnice Łódzkiej. Wkrótce objął stanowisko dyrektora Biblioteki Głównej PŁ, mimo braku formalnych kwalifikacji bibliotekarskich, z zastrzeżeniem uzyskania zgody Ministra Szkolnictwa Wyższego.

Jako dyrektor (od 1 października 1963 roku) uporządkował zbiory specjalne, stworzył czytelnię norm i patentów, usprawnił obieg dokumentów oraz zainicjował prace nad bibliografiami. Zorganizował także introligatornię biblioteczną. Za jego kadencji biblioteka zyskała na znaczeniu w dokumentowaniu dorobku naukowego uczelni. W 1973 roku przeszedł na emeryturę. Zmarł 2 czerwca 1978 roku i został pochowany na cmentarzu katolickim przy ulicy Ogrodowej w Łodzi.